De Voor- En Nadelen Van Een Late (ASS) Diagnose

In april 2019 kreeg ik mijn autisme diagnose. Dat is 4 maanden voor mijn 38ste verjaardag en dus met recht een late diagnose te noemen. Ik ben geen uitzondering op de regel, want autisme wordt vaak nauwelijks herkent bij meisjes en vrouwen. Zelfs bij professionals heerst er nog steeds een verkeerd beeld van wat autisme is en hoe zich dit uit bij volwassen vrouwen.

Volwassen vrouwen met autisme, die ongediagnosticeerd zijn, weten vaak zelf ook niet dat er sprake is van autisme. Ze weten dat ze anders zijn en ze kampen met problemen waar andere geen moeite mee lijken te hebben. Ze verstoppen zich achter aangeleerd gedrag en hebben allerlei coping mechanismen ontwikkeld om zichzelf een weg door het leven te banen. Soms is er een vermoeden van Hoog Sensitiviteit, soms is er persoonlijkheidsproblematiek en soms zijn er stemmingswisselingen of een burnout.

Niet iedereen gaat opzoek naar een officiële diagnose, maar vrijwel iedereen die kampt met ernstige problematiek probeert daar een oplossing voor te vinden. Sommige zoeken het in de holistische richting, maar de meeste zullen zich met hun klachten melden bij de huisarts. Het belangrijkste is dat je hulp zoekt wanneer je met problemen kampt. Je hoeft de last echt niet alleen te dragen en er zijn altijd oplossingen te vinden.

Voordelen van een late diagnose

Het grootste voordeel van een late diagnose is dat er eindelijk erkenning is voor je strijd. Je hebt maanden, misschien wel jaren rond gelopen met problemen en nu eindelijk is de kogel door de kerk. Je weet wat er aan de hand is en dat geeft je de kans op bezinning. Je kunt met de diagnose aan de slag, actief werken aan je persoonlijke ontwikkeling. Je kunt bij familie en vrienden, mensen die je vertrouwt en je werkgever een nieuw dialoog aangaan en begrip kweken, waar er eerst misschien onbegrip heerste. Het geeft je de kans om je leven anders, beter, in te richten, toegespitst op je nieuwe kennis. Wanneer je kinderen hebt, kun je je ouderschap en de opvoeding zo vormgeven dat je kind er profijt van heeft (op latere leeftijd). Je gaat jezelf en je leven in een nieuw licht plaatsen en kunt misschien nu eindelijk het oude zeer van vroeger gaan verwerken. Je accepteert de diagnose als aspect van jezelf en geeft een positieve draai aan de diagnose.

Nadelen van een late diagnose

Het grootste nadeel van een late diagnose is natuurlijk het feit dat je al zolang rond loopt met jezelf en dat je nu opeens geconfronteerd wordt met een herziening van je persoon. Alles lijkt opeens een andere betekenis te krijgen en dat kan voor verwarring en verdriet zorgen. Het is misschien te pijnlijk om terug te denken aan het verleden en dat kan je zelfgenezingsproces in de weg staan. Een ander groot probleem kan zijn dat je je schaamt voor je diagnose en het verzwijgt voor je naasten. De verhalen die je leest op het internet wekken een negatief zelfbeeld bij je op, waardoor je je diagnose en daarmee dus ook jezelf uit de weg gaat. Het kan zijn dat je je somber gaat voelen, een rouwproces doorloopt of zelfs in een depressie raakt vanwege het nieuwe beeld dat je van jezelf krijgt. Je kunt je ook gaan verweren en boos worden.

Waarom een diagnose nastreven?

De beslissing om een officiële diagnose na te streven is een persoonlijke kwestie. Alleen jij kunt beslissen of je het waard vindt om een ‘labeltje’ opgeplakt te krijgen. Hoe je daar op zal reageren hangt af van je gemoedstoestand en je diepgewortelde geloofsovertuigingen omtrent het “ziektebeeld”. Dit kan zowel positief als negatief ervaren worden of een combinatie daarvan. Je kunt professionele ondersteuning krijgen bij het verwerkingsproces en je aansluiten bij een vereniging waar je in contact kan komen met gelijkgestemden. Je zult er nooit alleen voor staan, mits je daar zelf (onbewust) voor kiest.

Hoe verliep het bij mij?

Ikzelf heb ervoor gekozen om een diagnose na te streven. Ik wilde wel het labeltje hebben, omdat ik erkend wilde worden in mijn problematiek. Ik geloofde dat ik daar door nieuwe handvatten zou kunnen krijgen om met mijn problemen aan de slag te gaan. Autisme is een stoornis die aangeboren is. Het gaat niet over met een pilletje of met een therapeutische behandeling. Ik kan echter wel met psycho-educatie, emdr en cognitieve gedragstherapie mezelf beter leren kennen en daar door weer beter in het leven staan. Al met al ben ik blij dat ik het 4 jaar lang heb volgehouden om voor mezelf op te komen en te vechten voor een diagnose. Het was een lange weg en ik ben er nog lang niet, maar ik ben nu in elk geval weer een stukje dichterbij mezelf.

Ik kan terug denken aan al die psychologen die me zeiden dat ik geen autisme zou kunnen hebben en dan boos worden, maar dat is verspilling van mijn energie. Ik kies ervoor om het verleden in te zetten om mensen te informeren via mijn blogs. Het is mijn manier om mijn diagnose te verwerken en te ontdekken. Daarnaast is het een fiep geworden van me en wil ik graag zelf een professional worden die mensen met (en zonder) autisme gaat begeleiden. Ik heb namelijk genoeg levenservaring op diverse gebieden om een waardevolle gesprekspartner te zijn en als counselor ondersteuning te bieden. Ik zie mijn diagnose dan ook als een kans om mijn leven een nieuwe wending te geven. Met een frisse blik de toekomst in te gaan.

3 Reacties
  1. nicole orriens 1 jaar geleden

    Het voordeel van een diagnose, stel ik me zo voor, is dat je een verklaring krijgt voor allerlei dingen. Dat dingen als het ware op hun plek vallen.

  2. Soraya 4 dagen geleden

    Wat mooi! Bedankt hiervoor. Allemaal heel herkenbaar. Ik word in november 39 (ben ook brouw) en bij mij heerst ook het vermoeden van ASS. Dit na 11 jaar strijd en het ontvangen van veel onbegrip van hulpverleners en psychologen.

    Door mijn ervaringen ben ik als zelfstandige twee jaar geleden als coach, begeleider en bemiddelaar aan de slag gaan. Alleen mijn omgeving weet van het vermoeden. Als professional deel ik dit niet. Ik heb het er nog heel moeilijk mee. Vooral het verdriet. Ik heb drie kinderen van mezelf en een van mijn man. Door mijn dochter ging ik ook dingen bij mezelf herkennen en later ook bij mijn man.

    Het is een eenzame wereld met al die mensen die niet begrijpen hoe het in mij werkt. Voor de buitenwereld lijk en ben ik heel sterk en in mijn werk ook, maar in mijn gezin en als moeder en in mijn relatie loop ik heel vaak vast en is het een zware strijd.

    Ik probeer mezelf allemaal vaardigheden aan te leren en leg proffeionals uit dat de dingen die ze zeggen en proberen bij mij niet werken en heb geleerd om aan te geven waar ik echt niet tegen kan en wat wel werkt. Toch merk ik dat ook zij zich telkens ook weer laten verleiden door het uiterlijk. Mijn stress is vaak niet te zien aan de buitenkant, terwijl van binnen al mijn alarm bellen afgaan.

    Ook ik heb mezelf al op hele jonge leeftijd allerlei mechanismen en vaardigheden aangeleerd en had geen notie van mijn kwetsbaarheden. Sinds vorig jaar vallen de dingen steeds meer op hun plek. Het anders voelen, het anders zijn, mij een eenling voelen, ziek en migraine op de middelbare school, niet mee kunnen komen met school, waardoor ik mij dom ben gaan voelen, op feestjes mijn aandacht niet kunnen verdelen tussen verschillende groepen mensen, lijstjes en planningen maken, dingen via een vaste volgorde doen, van slag raken als dingen ineens anders gaan of ergens anders neergezet zijn, slecht slapen , alleen in de nacht voor werk productief zijn, niet begrijpen wat de emotionele behoeften van een baby zijn, geen grenzen stellen, mijn eigen gevoelens niet herkennen, heel hoog rechtvaardigheidsgevoel, regels zijn regels, afspraak is afspraak, star in denken, intimiteit niet begrijpen en vreemd vinden (het geslachtsorgaan was een voortplantingsorgaan en niet iets om plezier mee te hebben, dat hoort niet, dacht ik), heel eerlijk, depressie na arbeidsconflict, niets meer voelen na druk van schulden en keuze om te scheiden vanwege de stress en druk, ontwikkelde angst en paniek stoornis, kortsluitingen in mijn hoofd bij het omhoog houden van teveel ballen in een gezin met vier kinderen en het leven niet meer aankunnen en nergens begrip en steun vinden, zelfs als mensen echt wilde helpen.

    Nu ben ik pas onlangs doorverwezen naar een instituut voor ASS. Ik heb daarvoor eerst heel boos moeten worden door mijn emotie en stress en ik heb het de psycholoog zelf allemaal moeten opsommen, waar ook zij overheen gekeken heeft en dat alleen een specialist in ASS de dingen kan zien en kan begrijpen. Ze heeft het niet begrepen en ik neem het haar niet kwalijk.

    Wat ik wel heel schadelijk vind is dat het gebrek aan kennis en het vastgehouden aan sterio typeringen leidt tot het achterwege blijven van hulp aan mensen die steeds verder afglijden.

    Ik ben mensen gaan begeleiden die vastgekoekt zijn in de hulpverlening en die vaak ook niet meer willen leven. Met mijn eigen kwetsbaarheden en pijnlijke ervaringen en het onvoorwaardelijk accepteren van de ander, zijn de begeleidingstrajechten op een na een enorm succes en groeien de cliënten in hun persoonlijke ontwikkeling. Ik ben een gekke begeleider en ben anders dan al die andere, en kom ook op voor de mensen die zich anders en niet gehoord en begrepen voelen.

    Ik richtte een Sticting op en begon daarnaast voor mezelf. Mijn geloof is mijn redding geweest. Daarin leerde ik dat ik goed was zoals ik was en dat ik waardevol ben en gemaakt ben naar Gods beeld.

    Ik weet zeker dat ook jij een hele goede hulpverlener bent of zal worden. Ik word er heel blij van om te lezen dat ook jij aan de slag gaat met je waardevolle gevoeligheden en ervaringen. Ik bid voor meer van zulke proffesionals.

    Ik ben er nog niet aan toe om over mijn mogelijke ASS uit te komen. Het is voor mij nog veel te emotioneel.

    ik gebruik daarom niet mijn echte naam, wel mijn e-mailadres die voor niemand buiten ons zichtbaar is.

    Doe je best!

    • Auteur
      Krachtig Zijn 4 dagen geleden

      Soraya, wat herkenbaar hoe je jezelf omschrijft. Zoveel herkenning lees ik terug. Veel vrouwen kampen hiermee. Zeer zeker ook om wat jij schrijft: het gebrek aan herkenning vanuit de hulpverlening. Iets waar jij en ik allebei persoonlijke ervaring mee hebben gehad. Gelukkig heeft dit bij ons geleid tot de keuze om zelf hulpverlening aan te gaan bieden op een manier die wel werkt voor een grote groep mensen die zich vaak eenzaam en buitengesloten, maar vooral ook ongehoord voelt. Ik ben trots op mijn weg en als ik jou verhaal zo lees dan vind ik dat jij ook absoluut trots mag zijn op wat jij hebt bereikt. Ik begrijp dat je de eventuele diagnose liever voor jezelf houdt, dat is ook iets persoonlijks. Wanneer je de diagnose hebt gekregen (of juist niet) en je wilt er over praten dan kun je me altijd mailen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2020 KrachtigZijn

SCHRIJF HIER JE BERICHT

Je kunt via dit contactformulier snel een e-mail sturen. Binnen 24 uur heb je een reactie terug.

Wordt verstuurd

New Report

Close

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?