De Ontkenning Van Mijn Autisme: Een Rouwproces6 min

Polygon Art by Isidore

Ik heb in de afgelopen maanden in ontkenning van mijn autisme diagnose geleefd. In deze blog wil ik je daar meer over vertellen om je te laten zien dat dit een natuurlijk rouwproces is waar iemand mee te maken kan krijgen bij een (nieuwe) diagnose. Er zijn verschillende gebeurtenissen waardoor een rouwproces in gang kan worden gezet, maar zoals je gewent bent vertel ik je hierover vanuit mijn belevenis en ervaring in verband met mijn late autisme diagnose.

Alhoewel ik de diagnose “al” in april 2019 kreeg ontstond bij mij het rouwproces pas maanden later. Het duurde ook vele maanden voordat ik begreep wat er aan ten grondslag lag van de ontkenning en het nu in gang gezette rouwproces. Ik zal maar meteen met de billen bloot gaan. Toen ik in 2015 voor het eerste bij Roger kwam was ik opslag verliefd op hem. Bewust van de onmogelijkheid van de relatie en het besef dat ik bij hem kwam om andere redenen, deden mij de verliefdheid verdringen. In 2018 werd ik overgedragen aan de BasisGGZ om vervolgens door te gaan naar het Sinai en vandaar uit naar het NPI waar ik uiteindelijk op de wachtlijst kwam voor een psychologisch onderzoek voor ASS. Wat Roger betreft zou je denken uit het oog, uit het hart. Terwijl ik dus op de wachtlijst stond leek het mijn huisarts en NPI hoofdbehandelaar een goed idee om in de tussen liggende periode weer bij de BasisGGZ onder gebracht te worden ter ondersteuning. Laat het lot bepaald hebben dat Roger dus inmiddels daar werkzaam was en opnieuw mijn behandelaar werd. Ik was echt super blij hem weer te zien. Het voelde vertrouwd en veilig. Na het krijgen van mijn ASS diagnose was ik eigenlijk opgelucht. De lange weg door GGZ land was eindelijk met een duidelijke diagnose afgerond en ik stortte me volledig op de ontdekking van de diagnose terwijl ik op de wachtlijst stond voor het Leo Kannerhuis. Ik bleef bij de BasisGGZ ondergebracht gedurende die wachttijd. In september begon ik mijn Counseling opleiding, ik blogde al een paar maanden succesvol over autisme en Roger was super ondersteunend over mijn activiteiten. Alhoewel ik hem slechts één keer per maand zie, kijk ik altijd uit naar onze gesprekken.

Het was in oktober dat ik het slechte nieuws van Leo Kanner te verwerken kreeg. Ik stond pas sinds september in plaats van juni op de wachtlijst en zou vanaf dan nog 8 maanden moeten wachten. Ik voelde me teleurgesteld en zelfs een beetje radeloos. Mijn motivatie om te bloggen en studeren verdwenen met de Norder zon. Ik was bang om in een depressie te belanden en gaf dit ook aan bij Roger en mijn huisarts. Roger vond me niet depressief genoeg en de huisarts schreef zonder al te veel nadenken een nieuwe antidepressiva voor. Ik raakte steeds dieper in de put en dat had effect op mijn algehele functioneren (zoals ik in deze blog uitleg). Ik wilde dit niet. Ik wilde me niet miserabel voelen en machteloos. Ik ben een alleenstaande moeder. Ik moet alle ballen hooghouden en doorzetten. Ik kan me niet permitteren om autistisch te zijn. Ik zocht naar een uitweg van deze gedachten en ik begon met het ontkennen van mijn autisme. Deze innerlijke strijd met mijn negatieve zelfpraat en het glashard ontkennen van mijn autisme ging een paar maanden door. Ik was zelfs met al mijn medicatie gestopt om aan mezelf te bewijzen dat ik ze niet nodig had. Eind januari had ik weer een gesprek met Roger. Ik was hectisch, chaotisch en tussen wat ik dacht en uiteindelijk zei zat een wereld van verschil. Het leek alsof ik geen controle had over mijn denken en doen. Daarnaast zei hij een aantal dingen die me kwetste. Ik begreep het niet goed, maar ik reageerde op de woorden die mij hadden getriggerd. Opeens realiseerde ik me dat wat ik doormaakte in de psychologie “weerstand” wordt genoemd. Ik las mijn gemaakte studie aantekeningen terug en begon me te realiseren dat ik alle kenmerken vertoonde van weerstand, ontkenning, verdringing en reactieformatie. Maar waarom?

Ik realiseerde me dat ik in de voorgaande maanden zwaar aan het camoufleren was. Iets waarvan ik echt heilig overtuigd was dat niet te doen. Maar waarom? En toen sloeg het in als een bom: Ik was nog steeds verliefd op hem!!! Ik zag het niet, omdat ik niet wilde dat hij het zag. Een klassiek voorbeeld van verdringing en ontkenning geuit in camouflage. Wat ik daarover letterlijk schreef aan Roger:

Ik camoufleer nog steeds omdat ik niet wil dat je me ziet zoals ik mezelf zie: gebroken en onvolledig. De moeite die ik dagelijks heb met executief functioneren, mijn onvermogen om (liefdes)relaties aan te gaan, mijn zogenaamde  intelligentie die dient als masker voor het verbergen van mijn onkunde, de hoeveelheid moeite die het me kost om mijn emoties te reguleren, de constante overprikkeling door de chaos van de wereld en de onmacht om daar controle over te krijgen. De diagnose autisme, zo hard heb ik er voor moeten vechten om die te krijgen en nu dat ik hem heb voel ik me alleen maar incompleter. Het voelt als een bevestiging van mijn grootste angst; niet geaccepteerd en geliefd te zullen zijn om wie ik ben.

En daarmee leg ik meteen de vinger op de zere plek. De ontkenning van mijn autisme is niet alleen vanwege mijn verliefdheid op hem, maar mijn jaren lange mislukte strijd om “normaal” over te komen. De vele afwijzingen en traumatiserende situaties die ik heb ervaren. Het verdriet, de onmogelijke pijn. De agressie, de afgunst en de hatelijke buitensluitingen van mensen. Het oneindige onbegrip. Ik heb sinds de realisatie ook weer herbelevingen van allerlei ervaringen. Van vroegkinderlijke herinneringen tot recentere. Alles passeert de revue. Het is alsof ik met de her-realisatie van mijn gevoelens voor Roger de box van pandora heb geopend en alle narigheden van mijn leven zich opnieuw aandienen in full HD color touch screen (ja mijn geest is zo intens).

Wat betreft mijn gevoelens voor Roger wil ik heel duidelijk zijn: ze zijn in wezen irrelevant en onmogelijk te beantwoorden. Hij mag vanuit zijn beroep om ethische redenen geen relatie met mij aangaan. Daarnaast is er nog de morele reden dat hij een relatie met iemand anders heeft en als ik vanuit mijn angst spreek zal er waarschijnlijk ook geen sprake zijn van wederzijdse gevoelens. Verliefdheid is een emotie die vanzelf zal wegebben in de getijden van het leven. Het probleem zoals ik het zie is dat ik in de afgelopen maanden niet durfde te laten zien wat er werkelijk speelde en nu dat dit wel duidelijk is, wordt ook duidelijk dat er een hele emotionele, traumatische levenservaring achter zit. Het accepteren van mijn autisme diagnose heeft dan ook te maken met het verwerken van al die traumatische ervaringen door ze te zien in een nieuw licht. De oorzaak ervan niet alleen bij mijn eigen onvermogen te leggen, maar bij het wederzijdse onvermogen van andere om met mensen zoals ik, om te kunnen gaan. Het opnieuw leren kijken naar mezelf en mijn leven met een bril van acceptatie. Maar hoe doe ik dat?

Volgens Elisabeth Kubler-Ross zijn er 5 fasen van rouw. Te weten:

  1. Ontkenning
  2. Woede
  3. Marchanderen (onderhandelen)
  4. Verdriet en depressie
  5. Aanvaarding

Volgens dit model heb ik fase 1 en 2 gehad. Ik zie echter niet zo goed in hoe fase 3, marchanderen, op mij van toepassing is. Misschien was de e-mail aan Roger daar een uiting van. Ik denk persoonlijk dat ik in fase 4 zit: Verdriet en Depressie. Ik voel me niet depressief, maar wel degelijk verdrietig. Daarnaast heb ik mijn gevoelens zolang opgesloten dat het moeilijk is om nu naar een ander uit te reiken en over mijn gevoelens te praten. Ik praat al sinds mijn kindertijd niet over gevoel; ik geef er expressie aan in kunstzinnige uitingen en dat heb ik ook al jaren onderdrukt (op dit blog na). Ik denk echter dat het een heel goed idee is om juist nu weer creatieve uiting te gaan geven aan al deze gevoelens, traumatische ervaringen en onuitgesproken verlangens. Als je naar de grafiek kijkt dan kun je zien dat dit idee hoort bij het vanuit de “put” op de bodem, met een wilsbesluit naar de volgende stappen leidt. Uiteindelijk gaat het erom dat ik in alle ellende die ik heb gekend een manier vindt om er iets mee te doen dat mij een gevoel van zingeving geeft. Een rede om te leven, een rede om door te gaan. Daar hoort mijn opleiding ook zeer zeker bij, maar het is persoonlijker, dieper dan dat. Ik wil niet overleven, maar leven. En dus zal de eerste stap zijn dat ik er alles aan doe om met mezelf en mijn diagnose in het reine te komen.

Bronnen:

2 Reacties
  1. Melissa 8 maanden geleden

    Jeetje wat een heftige ervaring. Heb je inmiddels al een andere therapeut?

    • Isidore 8 maanden geleden

      Hoi Melissa,

      Ik heb (nog) geen andere psycholoog. Ik heb in mijn e-mail gevraagd om het met elkaar te bespreken. Ik ga er vanuit dat we dan tot een goede conclusie komen.

      Groetjes,
      Isidore

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©2020 Spectrum Rebel

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?